ΕΝΑ ΣΚΙΤΣΟ

Βγαίνοντας μόλις από το κτήριο που δουλεύω στο κέντρο της πόλης,
με καρφωμένο στο μυαλό αυτό το κομμάτι,
προσπερνώ έναν ζητιάνο.
Σχεδόν σκοντάφτω πάνω του.
Γυρίζει το κεφάλι του προς το μέρος μου:
το πρόσωπό του ίδιο με το δικό μου.

Σαστισμένος πάω να φύγω και πέφτω πάνω σε μια γυναίκα περαστική,
Την κοιτάζω.
Ίδιο πρόσωπο με το δικό μου κι αυτή.

Πανικοβάλλομαι.
Κοιτάζω τους ανθρώπους γύρω μου:
Όλοι τους με το δικό μου πρόσωπο.
Γυρίζουν τα κεφάλια τους προς το μέρος μου συντονισμένα
και με κοιτάνε με βλέμμα κενό.
Μοιάζουν σαν σκίτσα καρικατούρες από μολύβι.
Έχουν το στόμα ορθάνοιχτο
λες και βγάζουν τρομερές αλλά άηχες κραυγές.

Σχηματίζουν γύρω μου ένα κύκλο
και με τεντωμένα δάχτυλα μου δείχνουν επίμονα το δρόμο
προς τα κει που δεν ξέρω πια
αν βλέπω κομμάτια του εαυτού μου στους άλλους
ή τους άλλους σαν κομμάτια του εαυτού μου.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Άδεια Creative Commons

Advertisements

One thought on “ΕΝΑ ΣΚΙΤΣΟ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s