ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Γίνομαι κάτι που δεν θέλω.
Το βλέπω κάθε μέρα.
Κάθε στιγμή που περνά
η μετατροπή είναι ολοένα και πιο αντιληπτή.
Σαν μια επικίνδυνη σκιά στο δέρμα που συνεχώς μεγαλώνει
κι εσύ κάνεις τάχα πως δεν την βλέπεις
μόνο της ρίχνεις κλεφτές ματιές με την άκρη του ματιού σου στον καθρέφτη.

Ό,τι θαύμαζες πάνω μου,
ό,τι ο κόσμος αναγνώριζε σε μένα ως ξεχωριστό,
το πιάνω με τις άκρες των δαχτύλων μου,
το ξεκολλάω από τη σάρκα μου
και το αφήνω να πέσει στα ανοιχτά στόματα
των κενών, άψυχων παιδιών μου
που είναι στα πόδια μου κουλουριασμένα.
Με τις κόκκινες και μακριές τους γλώσσες
τυλιγμένες γύρω από τα άκρα μου,
απ’ τον κορμό μου
κι απ’ τον λαιμό,
έτοιμα να με κατασπαράξουν
όπως και οφείλουν.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

Άδεια Creative Commons

ΠΙΝΑΚΑΣ: GEORGES ROUAULT, AUTOMNE (1939-1946)

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s